DE WEG IS DE OMWEG

(Een verhaal over waarneming)


“Mooi weer”, zegt de buurvrouw over de heg.

Fiets uit de schuur.

De zon schijnt, het is nog fris.

Het fietspad dwars door de stad is al druk. Het tempo ligt hoog.

Stromen studenten haasten zich naar de campus, piepende fietsen, oordopjes vol muziek.

Een sjaggie op een tweedehandsje puft voorbij.

Achter de campus liggen de in landelijke stijl nagebouwde wijken achter een serie onduidelijke kantoorgebouwen en het bedrijventerrein voor de kenniseconomie.

 
Een aangenaam fietspad is het, dwars door het park, langs sportvelden en basisschool.

Dan onder het viaduct van de ringweg door. De stroom mensen en het fietspad slaan scherp linksaf, het bedrijventerrein op.

Elke keer weer twijfel ik. Rechtdoor gaat de oude weg met veel groen.

Vanochtend ga ik rechtdoor, wel een omweg.

 
Meteen rechts ligt het crematorium. En het park eromheen. Wordt daar de as uitgestrooid?

Het vogelconcert is meteen oorverdovend. De waterkipjes met jong zwemmen onder de treurwilgen in de verwaarloosde vijver. Verderop staat een menshoge platte metalen verroeste hand in de berm langs de weg. Het Galgenveld… Letters zijn in de palm uitgesneden en herinneren aan het galgenveld dat hier vroeger was.

Honderden pasgeschoren schapen en hun al stevige lammeren schurken tegen elkaar, grazen al of liggen nog. Weer een metalen hand. De tekst is een gedicht over het klooster van Maria Virgo dat hier ooit stond. Een klooster, hier, in Groningen?

De boomstammen op de dijk achter het weiland lijken te bewegen. Het is een containerschip dat in het kanaal vaart. Voor een vervallen boerderij met stapels pallets en boomstammetjes tegen een scheve schuur staat een bordje ”Hier echte honing van de imker te koop”.

Het enige andere huis dat hier te zien is, is de brugwachterwoning, netjes, jaren vijftig, nog niet verbouwd.

“Mooi stukje voor stadsvilla’s deze weilanden”, hoor ik de projectontwikkelaar denken.

 Een gezellige uitziende woonwagen links blijkt een bouwvakkerskeet. De opening in het groen erachter is een blik op het nieuwe kernfysica gebouw. Kranen draaien glanzend transparante dakplaten door de lucht. De reiger rechts trekt zich er nog niets van aan.”

De weg draait naar links met een bocht terug. Nog een dikke zonnende pony met acht benen en slapende magere veulens achter een verroeste kruiwagen.

Een tuinman harkt het park van het oude kernfysica gebouw.

“Mooie morgen” groet hij.

Een klein stukje stadsrand. Wat een tegenstellingen. Wat een verhalen. Een kleine omweg.

Dichtbij. Niet saai.

Maar het leidt wel af van het doel.

Of kan dit het doel zijn?